“हूं?” श्वासाच्या लयीत वर खाली होणार्या तिच्या उभारांवर माझे डोळे खिखळलेले होते. “ताई, तू कार सुंदर दिस्तेस अन मला खूप आवडतेस” अचानक मला शब्द सापडले. अन धडाडणार्या छातीनं मी माझे कापरे हात स्वाती ताईच्या कबुतरांवर ठेवले. ‘करवाह… असा एक उसासा टाकत तिनेही मला घट्ट मिठी मारली. तिच्या ओठांचं चुंबन घ्यायचा प्रयल करीत मी स्वातीताईचे स्तन दोन्ही हातांत धरून कुस्करू लागलो. तिला घट्ट मिठी मारीत माझा चड्डीत उभा झालेला लवडा मी नाईच्या अंगाशी घासत तिच्याशी लगट करीत होतो. तिथल्या तिथेच साडी वर करून तिच्या पुच्चीत उभ्या उभ्याच लवडा पालावासा मला वाटत होतं. ताईसुध्दा गरम “हे गं काय ताई? तुझ्या खोलीत जाऊया का?” तिला बहुधा उभ्या उभ्या असली गम्मत्त आवडत नसावी असा विचार करून मी विचारलं.
झाली होती. पण मोठ्या प्रवासाने तिने मला दूर लोटलं.
“नाही रे चिंटू… अत्ता नको… प्लीऽजऽ विस्कटलेला साडीचा पदर नीटनेटका करीत ती म्हणाली.
” पण का? एकदाच करू दे नं गम्मत.. वध नं कसा कडक झालाय…” तिचा हात भी जबरदस्तीने माझ्या पट्‌वर ठेवत तिला विनवायला लागलो. माझ्या कडक लवड्यावर तिच्या हाताची पकड येताच तो अजूनच मोठा झाल्यासारखं मला वाटायला लागलं. “अरे वेड्या, डॉक्टर काकांकडे नाही जायचंय का?” पँटवरूनच माझ्या बुल्ल्याला कुरवाळत स्वातीताई म्हणाली. “आल्यावर करूया रं. आज रात्रभर झोपीन मी तुझ्या सोबत अन उद्यासुद्धा! ताई माझी समजूत घालत होती की स्वतःची तेच कळत नव्हतं, कारण नको नको म्हणत तिनं माझी झिप उघडून हात आत घातलेला होता. वाईच्या हाताचा स्पर्श माझ्या अंडरपॅटवरून माझ्या लवड्याला होताच मी जास्वच चेकाळलो. तिचेही डोळे लकाकत होते. थोडा अजून मस्का मारला तर ताई झावून घ्यायला तयार होईल असा माझा अंदाज होता. “एऽऽ तायडे, प्ली ज करू दे नं. उशीर नाही होणार डॉक्टरकाकांकडे जावला. मी पटकन करतो बघा अगदी रहावत नाहिये गं… पाच मिनिटही लागणार नाहीत..”
“वेडा आहेस चित्या! डॉक्टर का काकांना कळेल तपासताना आपण काय केलय ते. मग सगळी गोची होईल.” “खोटं बोलतेस. कसं काय कळेल?” मी हिरमुसला होत विचारलं. तशी स्वातीताई हसली. हळूच माझा लवडा तिनं बाहेर काढला.
“ऊम्म sss उंग्रह” असा घशात आवाज काढत तिने तो मुठीत धरून हलवायला सुरुवात केली. माझ्या बुल्ल्याची जांभळट लाल टोपी त्याच्या छिद्रातून निघणार्या लसीमुळे चकाकत होती. (खूप गरम झालो की गळण्याच्या खूप आधीच माझ्या लवड्यातून पारदर्शक चिकट लसलशीत दव बाहेर येतो. त्याला “प्री-कम” म्हणतात अन त्याच्यामुळे पुच्चीत लवडा घुसवताना मदत होते हे हाईने मला नंतर शिकवलं. या प्री-कम मधेही शुक्राणु म्हणजे पुरुष वीज असतं, अन त्यामुळे पुच्चीत ‘गळलं नाही तरीही बाळ होऊ शकतात. त्यामुळे तांबी पिल्स नसतील तर कंडोम लावल्याशिवाय ‘घालू नये हे ही ज्ञान मला तिनं रंतर दिलं.) बोटाने तिने ती लस सगळीकडे पसरवली अर मुठीत धरून माझा लवडा हलवायला लागली. ताईच्या हाताची पकड मला वेड लावायला लागली. मुठीत धरून हलवायला मजा तर येतच होती. पण पुच्चीची ओलीगच्छ मख्मली गरम पकड एकदा अनुभवली की मुठीत नको वाटायला लागतं
. त्यामुळे मी हिरमुसला झालो. “अरे वेड्या, काका ‘आतून’ तपासतात नं गला. त्यावेळेला तुझा हे इतकं सारं चिकट चिकट दिसेल त्यांना, अन सारी गडबड होईल वघ” ताई मला समजावत होती.
“आवून म्हणजे?” “अरे, माझ्या तिथे’ आत बोट घालतात आधी अन मग एक दुर्बीणीसारखा स्टीलचा चिमटा असतो. स्पेक्यूलम नावाचा. तो आत घालून आतलं बघतात” “च्यायला!! म्हणजे प्रत्येक वेळेला हे असं’ करतात बायकांना?”
“नाही रे! मला बाळ होणाराय नं? म्हणून बाळाचं घर चांगलं आहे कि नाही हे तपासण्यासाठी करतात.”
“वाळाचं घर??”
“गर्भाशय रे माझ्या पोटात बाळ जिथे वाढतंय नं ती पिशवी”
“दुखत नाही?”
“नुस्त बोटंच घालतात? घाण वाटते?”
“नाही रे. रबरी मोजे असतात त्यांच्या हातात. ताईला परत आल्यावर डॉक्टर काकांसारखं ‘आतून’ तपासून पहाण्याचा मी निश्चय पक्का केला.
“छान वाटतं??” या प्रश्नावर स्वातीताई झक्कास लाजली. तिच्या हातात माझ्झा लवडा जास्तच कडक झालेला होता, तिला तपासण्यासाठी डॉक्टरकाका तिच्या पुच्चीत डायरेक्ट बोट घालणार अन त्याच्यासाठी माझी ताई पाय उघडून तिथं झोषणार. कल्पनेनेच मला जबरदस्त उत्तेजना आलेली होती. ताईलाही मजा वेत असावी. माझ्यासमोर ती गुडघ्यावर बसली अन माझा बुल्ला अगदी मन लावून हलवायला लागली. अगदी जवळून ती चामडीतून डोकावणारा माझा शिश्नमणी न्याहाळत होती. डोळे मिटून मी मजा घेऊ लागलो.
अचानक मला माझा बुल्ला ओल्यागच्च गरम विळख्यात खेचला जातोय असं वाटायला लागलं. क्षणभर ताईच्या पुच्चीतच बुल्ला घुमतोय असं वाटलं बहुधा माझ्या कल्पनेचा खेळ असावासं वाटूर मी डोळे उघडले. अन खाली पाहिलं. स्वातीताईने चक्क माझ्झा कडक बुल्ला तिच्या तोंडात घेतलेला होता अन ती तो चोखत होती. तिच्या चोखण्याची ताकत माझ्या बुल्ल्यात वेगळ्याच गुदगुल्या करत होती. इतक्या सगळ्या प्रकाराने माझं अगदी गळायला आलं.
“ताई.. बाई..” करीत मी मागे होत तिच्या तोडाबाहेर बुल्ला खेचायचा प्रयल करायला लागलो. तिच्या तोंडात कसं काय गळू द्यायचं? असा माझा विचार होता, ते लक्षात येताच बुल्ला तोंडातून न काढता वर पहात ताईने नकारार्थी मान हलवली. ” पण माझं मी ते.. गळेल राऽऽ. गं.” तिने माझ्या कुल्ल्यांना पकडून मला पुढे खेचलं. अन लवडा जवळजवळ घशात घेतला, तिच्या तोंडात मी गळावसे तिला वाटतय याचा माझ्या डोक्यात प्रकाश पडे पर्यंत इकडे बाबुरावांनी सर्सरून पिच्कारी तिच्या तोंडात उडवली होती. ताई उऊऊम्फ्फ्फ्फ्फ ५५ऊ म्म्म्मम अकॉलेज आवाज काढत माझ्या लवद्याला जोरात चिकटलेली होती. अती उत्तेजनेने मी तिचे केस हाताने डारले अन स्वातीताईच्या तोंडातच गचके देत माझं सगळं वीर्य रिकामं केलं.
ते सगळं तिने कसं काय गिळलं ठाउक राही पण थोड्या वेळाने तिने माझा लवडा तोंडातून बाहेर काढला तेंव्हा तो अगदी स्वच्छ होता अन तिच्याही तोंडात काहीच रव्हतं. अगदी लिपस्टीकहाँ विस्कटू न देता स्वातीताईने मला अलगद ‘मोकळ’ केलं होत..
“झालं ना एकदाचं मनासारखं? चल अता लवकर, चट्टीत घाला आता परत तुमची जादूची कांडी, चिंटोबा! अन लवकर कपडे बदल, उशीर होतोय काकांकडे जायला. ते ओरडतील. माझं नराक चिमटीत धरून मला वेडावून दाखवत ताई म्हणाली. तिला कोणत्याही प्रकारचं उत्तर द्यायच्या परिस्थीतित मी नव्हतो! आऽऽ वासून लवडा चड्डीच्या बाहेर लोंबकाळा मी बावळटासारखा उभा होतो, स्वातीताईकडे पहात. तिने चापट मारायला हात उगारला तसा मी धूम पळत वर गेलो कपडे बदलायला..
थोद्याच वेळात मी कालेजचा युनिफार्म उतरवून जीनस अन टी-शर्ट चढवला. जीजाजीनरी आणलेली ही अमेरिकन जीन्स म्हणजे मित्र मंडळींवर ‘भास’ मारण्याचा माझा हुकुमी एक्का खाली आलो तर ताई चपला घालून तयारच होती. घराला कुलुप घालून आम्ही दोघे भाऊ-बहिण निघालो. घरापासून पायी चालत जाण्याच्या अंतरावर डॉ. देशपांडेंचा दवाखाना आहे. अण्णांच्या प्रचंड मोठ्या मित्रपरिवारापैकी एक डॉ. देशपांडे काका आहेत. अण्णांच्याच वयाचे. अन शहरातले नामांकित स्त्री-रोग तज्ञ. नेहेमीप्रमाणे दवाखान्यात बरीच गर्दी होती. गावातल्या बर्याचश्या बायका बाळंतपणासाठी महणा किंवा इतर कारणासाठी म्हणा पण इथेच येत, मोठ्ठी पोटं झालेल्या दिवस भरत आलेल्या दोधी-तिथी जणी आधीपासूनच तिथे बकालेजल्या होत्या. थोड्याच दिवसांत ताई सुद्धा ‘अशीच’ दिसेल हे माझ्या ध्यानात आलं. “अख्या स्वातीऽ!! किती दिवसांनी भेट्‌लीयेसऽः व कशी इथे गुड न्युज आहे वाटतं? अचानक ओळखीचा आवाज आल्यावर मी समोरच्या बाकावर बकॉलेजल्या सावळ्या पण मोडे गोळेवाल्या बाईच्या स्तनांची घळ चोरून न्याहाळत होतो, तो दचकून बाजूला पहायला लागलो. तर स्वातीताईची जिवलग मैत्रीण सुलभा उर्फ मुलुताई ताईसमोर उभी दिसली. “अग बैस र सुलू तू” असं ताईने म्हणताच ती थाङ्कन माझ्या अन ताईच्या मधे बसली. मी शक्य तितका बाजूला सरकलो तरीही मला अगदीच सुलूताईला चिकटून बसावं लागत होतं. अन दोघींच्या गुलुगुल गया सुरू झाल्या. मैत्रीणीच्या कानात हलक्या आवाजात कुजबुज करायची मुलुताईची जुनी सवय. तिला मी “गुलुगुलुताई” असं नाव लहानपणीच ठेवलेलं होतं. मी कोपर्यात अंग चोरून बकालेजलो होतो अन सुलूताई जवळजवळ माझ्या मांडीवरच बकालेजली होती. तिने लावलेल्या सेंटचा मंद वास मला येत होता. माझा दंड सुलुताईच्या लाऊज खाली पोटाला घासत होता. मधेच तिचे मऊ स्तरही दंडाला रगडले जात होते. तिचं त्याकडे अजीवात लक्ष नव्हतं. मी मात्र अगदी निरागसपणे तिच्या स्तनांवर माझा दंड दाबत होतो. एवीतेवी फुकट पेशंट असल्याने आमचा नंबर शेवटी लागणार होता. ४-५ पेशंट उरलेले दिसत होते, म्हणजे अजून जवळपास १ तास टाईमपास करायचा होता. हळूहळू मी कोपर्यातल्या भिंतीला टेकण्या ऐवजी सुलूताईलाच चिकटून रेलून बसलो होतो. मधेच चोरून मी सुलुताईचा चेहरा न्याहाळत होतो. ताईशी चाललेल्या तिच्या गणांवरून दोघींचाही दुसरा महिना सुरु होता. म्हणजे बहुतेक दोघी मैत्रिणी बरोबरच बाळंत होणारसं दिसत होत.
