“कर ना रे” मला थोडे दूर लोटत ही कासावीस होत होती.
“काय..?” तिला वजन जास्त होतंय याचं भान येऊन मी सूर्यनमस्कार घालतात तसा हातांवर भार घेत तिला विचारलं. त्या तसल्या अवस्थेतही तिला हसू फुटली कर..”
“अगदीच नवशिक्या अर वेंधळा गं. भाऊ माझा! अरे.. मला..
” पण काय?”
“कसं गं बाई सांगू तुला अरे.. झव.नं.” लाजतच ताईने ‘तो’ शब्द उच्चारला. आता मी अगदीच काही बावळट नव्हतो. ‘डाव’ हा शब्द मला माहित होता, पण ड्रावणणे म्हणजे जे काही झालंय तेच अशीच माझी समजूत होती. “अरे… आत बाहेर कर.. अस्सं..” स्वतःची कंबर जमेल तितकी हलवीत ताईने मला सांगीतलं. अन एकदम माझी ट्यूच पेटली. भाद्व्यात कुत्रीवर चढलेल्या कुत्र्याचं दृष्य एकदम माझ्या डोळ्यासमोर आलं अन मी तिला झवण्याचा प्रयल करायला लागलो. माझ्या नवख्या धसमुकालेजपणारे स्वातीताईला बहुतेक दुखलं असावं पण ती मला व्यवस्थीत गाईड करीत होती. शेवटी एकदाची मला टॅक्ट कळली अन मग मात्र मी खरंच कुत्रीवरला कुत्रा जशी तुफान वेगात कंबर हलवत तिच्याशी जुगतो, तसा स्वातीताईला गपागप झवायला लागलो.
“आह.. बाई… गं. शावास. अजूऽऽऽऽन.. अंह अस्सं असे सुस्कारे अन चित्कार काढीत माझी बहिण ओल्यागच्च पुच्चीत पडणारे भावाच्या लवड्याचे धक्के झोलत होती. किती वेळ मी तिला असा लागत होतो ते मलाच कळलं नाही. शेवटी केव्हातरी मी तिच्या पुच्चीत
जोरदार पिचकारी उडवली अन पुन्हा एकदा तिच्यावर कोसळलो. भानावर आलो तर ताई डोळे मिटून अगदी मलूल होऊन पडली होती. मी घाबरूर तिच्यावरून उठलो अन “ताई, ताई? काय झालं? ऊठ नंड” करीत तिला हाका मारावला लागलो. तसे तिने डोळे उघडले अन माझ्याकडे पाहून गोड हसली
“श्श्श्श्श्श्श्श्श्श हळू रे मेल्या!! तीन वेळख झालंय माझी अगदी कुस्करून टाकलंन मला तू?” संभोगग्लानीने सुस्तावलेली बाई मला कौतुकाने म्हणाली. बाजूला पडलेला माझा रुमाल घेऊन मी तिची पुच्ची अन माझा लवडा पुसून काढला. तोपर्यंत तिचा श्वास परत नीट सुरू झालेला होता, गाऊन खाली करीत ती उभी राहीली. काय बोलावं हे मला सुचत नव्हतं. पहिला सेक्स करून मी पुरता चक्रावून गेलेलो होतो. “चिंव्या! ही आपली स्पेशल गम्मत होती वरं का. उगा कुणा मित्रा-वित्राला सांगू नकोस. नाहीतर पुन्हा काहीच करू देणार नाही.”
माऊनचे हुक लावीत हिनं मला दटावलं. न राहवून मी पुन्हा तिला माझ्याकडे सोचायचा प्रयल केला. “आज इतकंच पुरे! अभ्यास कर आता. उद्या पुन्हा येईन मी वर.” हात हलकेच मोडवून ताईने मला समजावलं. “समजलं? मी नदिबैलासारखी मान डोलावली तशी कार्रकन दार उघडून ती गेली सुध्दा
पहिल्यांदा पोहायला शिकतांना पाण्यात उतरल्यावर काय झालं होतं? असा प्रश्न जर कुणाला विचारला तर मला नाही वाटत की त्या पहिल्या अनुभवाचं व्यवस्थीत वर्णन कुणाला करता येईल. फक्त कुणीतरी धाडकर पाण्यात लोटलेलं. किंवा नाकातोंडात पाणी जाऊल गुदमरायला झालेलं असं काही काही आठवत रहातं. एकदा तरंगायला जमलं की मग त्यातले बारकावे, मजेचे क्षण आठवायला लागतात.
स्वातीताई बरोबर पहिल्यांदा केलं तेव्हाची आठवण तशीच काहीशी फिकट आहे. अतीव मुखाने गुदमरून गेलेलो, अन पायजमाच ओला केल्याने लाजलेलो तेवढं नीट आठवतय. एवढं मात्र नक्की की ताईने १-२ महिन्यांच्या उपासानंतर माझा मोठ्ठा बाबुराव पातून पुढली पावलं उचलली अन माड्वासाठी ‘खुल जा सिमसिम न म्हणताच अलिबाबाची गुहा उघडली गेली. आधीच प्रेग्नंट असल्याने ‘त्या’ दहीने ही सेफ होती. अन घरातच मोय झाल्यावर काहीच हाक बोंब होण्याची शक्यताही नव्हती. बहुधा याच विचाराने स्वातीताईने मला ‘जवळ’ केलं असावं. अन माझ्या बावुरावाची लांबी रुंदी हाही एक निसर्गदत्त प्रकार त्यात होताच.
पण याचा अर्थ असा नाही की ताई तिच्या नवर्यावर खूष नव्हती. किंवा तो तिची ‘भूक’ भागव शकत नव्हता. उलट जीजाजीचं पत्र आलं की त्यादिवशी ती जास्तच गरम होऊन माझ्याशी मज्जा करायची. किंबहूना बहुतेक वेळी मला तिनं ज्या नव्या गोष्टी शिकवल्या त्या-त्या दिवशी जीजाजींचं पत्र आलेलं असे. प्रॉब्लेम फक्त एवढाच होता की माझ्या गरम स्वातीताईला नवर्याचा विरह असह्य झालेला होता… असो.
दुसर्या दिवशी सकाळी मी खाली आलो तर स्वातीताई अगदी त्या गावचीच नसल्यासारखी वागत होती. मी जरा जवळ जाण्याचा प्रयत्न केला तर हिनं अकॉलेज मोठे डोळे काढले माड्यावर काल रात्री झालं ते स्वप्नच होतं की काय असच मला वाटायला लागलं. पण माझ्या पाठीवर बाईच्या नखांचे ओरखाडे तर खरेच होते. आंघोळ करतांना पुन्हा एकदा मी बाबुरावांची समजूत काढून टाकली. आज नुसती कल्पना करीत नव्हतो तर कालची गम्मत आठवून हलवत होतो मी. त्यानंतर कुठे माझं थोडं डोकं ठिकाणावर आलं. नाही तर डोळ्यासमोर फक्त स्वातीताईचे मोठे लुसलुशीत स्तनच येत होते.
बाथारूममधून बाहेर आलो तर स्वाती ताई वाद्याच्या चौकात देव्हा-यातले सगळे देव उजळत बसली होती. साडीचा ओचा वर खोचून ताई पाटावर बकालेजली होती. तिच्या गोर्यापान पोटर्या उघड्याच होत्या. मी तसाच टक लावून पहात उभा राहिलो. माझ्याकडे लक्ष जाताच ताई खट्याळ हसली अन तिनं चक्क मला डोळा मारला. तिला तिथल्या तिथे गच्च मिठीत आवळावसं मला वाटायला लागलं. कमरेला गुंडाळलेल्या टॉवेलमधे माइया रागोबाने तात्काळ फुत्कारत फणा काढला. तो पाहून स्वातीताईचे डोळे लकाकले. ओठांवर बोट ठेवत तिनं देवघराकडे नेत्रपल्लवी करीत मला ‘अण्णा आत आहेत’ हे सुचवलं. अन डोळ्यांनीच जवळ यायचा इशारा केला.
“आज दुपारी आई अण्णा दोघंही रघुकाकांच्या मुलीचा माखारपुडा आहे तिथं जाणार आहेत. ४च्या गाडीने, परवा दुपारपर्यंत किंवा रात्री परत येतील.” ताई हळूच कुजबुजली, “तोपर्यंत वेडपटषणा करू नकोस. त्या दोघांनी आपल्याला पकडलं तर पुढचं काही बोलायची आवश्यकता नव्हती. आमच्या नागोबांनी नुसत्या कल्पनेनंच मान टाकली मी तिथून सुटलो अन वर खोलीत जाऊन सकाळच्या अभ्यासाला लागलो.
११ वाजता कॉलेजात जाण्याआधी मी जेवायला बसलो तेव्हा अण्णांनी गावाला जाण्याची अधिकृत सुचना’ सगळ्यांसमोर केली. “रात्री झोपताना घराची दारं नीट बंद करा. ताई एकटीच आहे. जरा दोन दिवस खाली ये झोपायला किंवा तिलाही माडीवरच झोपू देत. आणि कुंभकर्णासारखे झोपू नका. जरा जाग असू द्या! जणु काय मी किंवा ताई झोपणार होतो रात्रभर! म्हणजे तसे आम्ही एकमेकांच्या वर किंवा खाली ‘झोपणार’ हे नक्कीच होतं पण ‘झोपी जाणार’ नव्हतोच… ‘हे’ जर अण्णांना कळलं असतं, तर नक्कीच सोप्यातल्या रायफलीतल्या सगळ्या गोळ्या त्यांनी मला घातल्या असत्या! मला कल्पनेनेच हसू फुटलं. “दात दाखवू नका! मोठे होता आहात आता चिरंजीव तुम्ही जरा जवाबदारीनं वागायला शिका.”
“होय अण्णा, पण तुम्ही उगाच काळजी करताय नं, म्हणून मला थोडं हसू आलं इतकंच मी अगदी सालसपणे सांगितलं. अण्णांनी मिशांत हसत पुढे जेवण सुरु केलं. हातावर पाणी पडताच मी सायकलवर टांग टाकली अन कॉलेजत गेलो. एकदा अभ्यास अन नेहेमीची शाळा सुरू झाली अन संध्याकाळ होईपर्यंत मी नेहेमीसारखा घराला विसरूनही गेलो, संध्याकाळी
वाड्यातल्या पिंपळाला सायकल टेकून ठेवताना नेहेमीप्रमाणे “आईऽऽऽ मी आलोय गऽऽ” ही आरोळी दिली तेंव्हा मला आठवलं की आज अन उद्या स्वाती ताई अन मी आम्ही दोघेच घरी आहोत म्हणून. “ए माकडा! विसरलास का? आई अन अण्णा गावी गेलेत ते?” स्वयंपाकघराच्या दारात हसर्या चेहर्याने उभी स्वाती बाई मला विचारत होती…
दारात उभ्या ठाईने नेहेमीसारखा घरातला गाऊन घातलेला नव्हता. गर्द हिरव्या रंगाची सिल्कची लाल जरीकाठ अकालेजली साडी अन तसलाच मंचिंग क्लाऊज ताईच्या अंगावर होता. चेहेर्यावर हल्का मेकअप, अगदी फिक्की लिपस्टिक बहुधा तिनं लावलेली असावी, केसात कुंदाचा गजराही होता. गळ्यातलं ठसठशीत मंगळसूत्र बायकांच्या नेहेमीच्या स्टाईलने वाहेर जाहिरात केल्यासारखं तिच्या घसघशीत उभारांवर रुळत होतं. तिच्याकडे पहाताना मी पेटायला लागलो. ताईच्या उंच बांध्यावर चापूनचोपुर नेकालेजली साडी फारच सुंदर दिसते. ठाई कुठे बाहेर जायच्या तयारीत दिसत होती. मला काय बोलावं ते सुधेचरा. आम्ही दोघे एकटेच घरी असल्यावर ताई मला मज्जा’ करू देणार हे सकाळच्या तिच्या बोलण्यावरून स्पष्ट होतं, पण काय कसं करायचं हे मला काहीच माहीती नव्हतं. मी उडी मारून ओट्यावर चढलो अन स्वातीताईच्या पुढ्यात उभा राहिलो. थोडावेळ वेंधळ्यामारखा तिचा चेहरा व्याहाळत उभा राहिलो.. मग नजर हळूच खाली गेली. स्वातीताईच्या गच्च छातीवर…
“काय पहातोयस?” दाराला टेकत तिनं विचारलं “ता.ई.” माझ्या तोंडून कसाबसा शब्द फुटला. तु. ना..”
