राहुल: तुझ्या पण मनात लाडु फूटतायत ना… बोल ना… लाजु नकोस…
जयराम: नाही… नाही.आम्ही फक्त मित्र आहोत.
आकाश: व्हाट् द फक्… तू तर फक्त तिला बघितलं होतस… ना आणि मित्र कधी झालात. काय अजून माहिती असेल तर सांगा ना जयरामजी.
जयराम: अरे तुम्हाला म्हटलं ना मी त्यांना स्टाफ रूममध्ये घेऊन गेलो होतो. आम्ही एकमेकांशी बोलत होतो. मी त्यांना विचारल… फ्रेन्डशिप कराल का… आणि त्या हो बोलल्या.
राहुल: भेंडी… हा तर छुपा रूस्तम निघाला… ह्याला बायकाशी गट्टी करायला बरोबर जमत यार… आपण ह्याच्याकडूनच धडे घेतले पाहिजेत.
आणि सर्व मुले जयरामची खेचू लागले.
आकाश: यार… जगातली सर्वात सुंदर स्त्री तुझी आता नवीन गर्ल फ्रेंड् बनली आहे. तू तिच्याकडे आता काही पण मांगु शकतो.
राहुल: आणि तुम्ही दोघ अजून काय बोलत होतात रे
जयराम: त्यांना २ महिन्याच लहान बाळ आहे.
आकाश: ओह… दोन महिने!… मग ती त्याला दूध पण पाजत असणार… वाव… म्हणूनच तीचे बॉल असे सुंदर टोकेरी दिसत होते. ओह माय गॉड!
राहुल :… ओह फक्… दुभती टीचर… ती शिकवायला आली तर तिच्या दुधाळ स्तनावरून माझी नजरच हटणार नाही. आह्ह्ह…
जयराम: हो… दुभती आहे ती… मी त्यांना विचारलं तेव्हा त्या माझ्यावर रागवल्या.
विकी: काय बोलतोस… तू तिला ब्रेस्टफिडींगबद्दल विचारलंस… च्यायलाला भारी आहेस तू… काय विचारलस तू?
जयराम: त्यात चुकीचं काय आहे. मला काळजी वाटली म्हणून विचारलं. जर त्या शाळेत शिकवणार तर एवढ्या लहान बाळाला भूक लागली तर त्या दूध कधी पाजणार… पण त्या रागावल्या. आता मला सांगा ह्यात मी चुकीचं काय विचारलं? निरागसपणे जयरामने विचारले.
सगळी मुले जोरात हसली. राहुलने आकाशला टाळी दिली.
राहुल: हाहाहाहा… हे लय भारी होत… जयराम ह्यात काहीच चुकीचं नाही आहे. ती तुझी फ्रेंड आहे ना? मग तू तिला हवं ते विचारू शकतोस. हेहेहेहे
विकी: तू तिला तिच्या दुधाची चव कशी आहे असं विचारायाला हवं होत. हाहाहा… त्यांनी परत एकदा एकमेकांना टाळ्या दिल्या. आणि त्याची मजा घेऊ लागले.
जयराम: किती घाणेरडी पोर आहात तुम्ही. ती एक चांगली बाई आहे… आणि तुमची टीचर सुद्धा आहे. तिच्याबद्दल एवढं वाईट कस बोलू शकता रे?
राहुल: काय झालं साहेब… तिच्याबद्दल बोललो तर तुला राग आला.
जयराम: मग राग तर येणार ना… त्या तुमच्यासारखीच माझ्या फ्रेंड् आहेत. आणि त्यांच्याबद्दल असं वाईट बोललेल मला आवडणार नाही. सांगून ठेवतो तुम्हाला.
आकाश: खरं सांग जयराम… तू तिला चेक आऊट केल असशील ना?
जयराम: म्हणजे?
विकी: म्हणजे महाराज… तुम्ही तुमच्या मैत्रिणीच्या स्तनाना जवळून डोळे भरून पाहिलं असेल ना…
आकाश: मी जेव्हा तिला ऑफिसमध्ये बघितले तेव्हा मला तिच्या ब्लॉउजमधली सफेद ब्रा स्पष्ट दिसली.
राहुल: त्या पिवळ्या ब्लाउज आणि सफेद ब्राच्या मागे
कोमल दुधाळ स्तनाची जोडी लपलेली असणार.
विकी: अरे आम्ही विचारतोय… तुला तिच्या गळती दुधाचे दर्शन करायाला मिळाले का?
आकाश: मला खात्री आहे… साल्याने नक्की चान्स मारलाय… त्याचा चेहरा बघ कसा गोरामोरा झालाय.
राहुल: जयराम दादा… प्लिज सांग ना रे… आपण दोस्त आहोत ना…
जयराम बोलायला लाजत होता… गालातल्या गालात हसत त्याने तोंड उघडले.
जयराम: बाई जेव्हा म्हणाल्या त्यांना २ महिन्याच बाळ आहे… तेव्हा मला खरच त्यांच्या बाळाची काळजी वाटली. म्हणून मी त्यांना दूधाबद्दल विचारलं आणि आम्ही जेव्हा बोलत होत… तेव्हा थोडंस माझं लक्ष त्यांच्या छातीकडे गेलं होत…
आकाश: बोललो होतो ना तुम्हाला… ह्याने बघितलं असेल…
जयराम : पण मी काय जाणूनबुजून नाही केलं… आपोआप कोणाचही तिकडे लक्ष गेलं असत. माझ्या मनात असं काही घाणेरडा विचार नव्हता. जेव्हा त्या माझ्यावर रागवल्या. तेव्हा मी लगेच दुधाबद्दल बोलण्याच थांबवलं.
राहुल: मग काय… व्ह्यु कसा होता??
जयराम: अरे बोललो ना… फक्त वरच्यावरच बघितलं. आम्ही त्यांच्या दूधाबद्दल बोलत होतो ना मग त्यांच्या छातीकडे लक्ष जाणारच ना…
विकी: अच्छा जयरामदादा… तुला ह्या वरच्यावर दिसलेल्या लुकमध्ये तू नक्की पाहिलंस.
जयराम: अरे बस करा… घंटा वाजेल आता… वर्गात जा…
विकी: आम्ही तुला ३ सिगरेट घेऊन देऊ… फक्त तू आम्हाला आणखी काय बघितलंस ते सांग…
जयराम: प्रॉमिस?
विकी: प्रॉमिस… हे घे पैसे… तुझ्याकडेच ठेव… आणि सांग आता.
जयरामने नोटा खिशात टाकल्या आणि म्हणाला.
जयराम: त्यांनी पिवळी साडी त्यांच्या अंगाला व्यवस्थित गुंडाळली होती.
राहुल: तिच्या बॉलबद्दल सांग ना…
विकी: राहुल… मध्ये मध्ये नको बोलूस… त्याला जसं सांगायच तस सांगु दे.
जयराम: बाईंची मान उसावानी बारीक होती. ती हळू हळू खाली येत खांद्यावरून त्यांच्या दोन टरबूजापर्यत घसरगुंडी सारखी दिसत होती. त्यांचे दोन्ही टरबूज ब्लाउजमध्ये घट्ट आवळले होते. पण त्यांचे रसाळ टरबुज कडक नसून मऊ मऊ दिसत होते.
आकाश: आह्ह्ह… पण माझा कडक होतोय. सर्वजण हसायला लागले.
जयराम: मला पण त्यांची ब्लाउजच्या आतली सफेद ब्राच्या पट्ट्या स्पष्ट दिसल्या. आणि त्यांच्या गळ्यातल मंगलसूत्र त्यांच्या साडीच्या आत लपुन बसल होत.
राहुल: तुझं वरच्यावरच लुक अस होत तर… असं दिसतय तू तिच्या शरीराची कॉपी डोळ्यात अक्खी छापलीस. आणि ते मंगळसूत्र नक्की तिच्या मऊ दुधाळ बॉलच्या दरीत झोके घेत असेल. त्या दरीतला ऊबदारपणा… ओह्ह… काश त्या मंगळसूत्राच्या जागी मी असतो तर…
जयराम : पण त्या खूप चांगल्या आहेत… तुम्ही सुद्धा त्यांच्याबरोबर चांगले वागा. त्यांच्याबद्दल घाणेरडे बोलू नका. त्या एक चांगल्या टीचर आहेत.
आकाश: हो… आम्ही तिच्याबरोबर चांगलंच वागू. असे म्हणत त्याने त्याच्या मित्राना राक्षसी स्माईल दिली. त्यांनी सुद्धा त्याला अगदी तशीच स्माईल दिली.
राहुल: दादा… तिचे बोचे कसे होते… तुला चान्स भेटला का तिच्या गोलाला बघायला?
जयराम: गप्प बसा… आता… बस झालं… तुम्हाला सांगितलं ना त्या माझ्या फ्रेंड आहेत.
आकाश: हाहाहा… माहिती आहे… असा लोचट फ्रेंड बनवून ती स्वतःला भाग्यवान समजत असेल.
जयराम: काय?… मला त्यांच्याबद्दल असे घाणेरडे विचार नाही येत… तुम्ही खरे लोचट आहात.
विकी: हाहाहाहा
राहुल: आता कुठे आहे ती… स्टाफरूममध्ये?
जयराम: मला नाही माहिती… हवं असेल तर तुम्ही जाऊन बघा… स्टाफरूममध्ये… मी निघतो… मला बरीच कामे आहेत.
जयरामने स्कुटर चालू केली आणि जायला निघाला.
राहुल: नेक्स्ट टाइम तुला तुझी फ्रेंड भेटली ना… आमच्याबद्दल तिला पूर्ण माहिती दे… जयरामने त्यांच्याकडे लक्ष न देता निघून गेला.
आकाश: आपण स्टाफरूममध्ये जाऊन तिला बघायच का?
विकी: ऑफ कस्… प्रश्नच नाही… चला
ते स्टाफरूमच्या दिशेने चालायला लागले. आणि तितक्यात पुढच्या एका तासाच्या पिरियडची बेल वाजली.
विकी: ओह्ह शिट् फक्.
राहुल: ठीक आहे यार… आपण स्टाफरूममध्ये जाऊ.फार तर फार वर्गामध्ये जायला उशीर होईल… सोड ना…
त्यांच्या सोबत असणारे बाकीचे विद्यार्थी वर्गात गेले. परंतु राहुल, विकी आणि आकाश ह्यांनी सारिकाला बघायचे निश्चित केले. आणि स्टाफरूमच्या दिशेने चालू लागले.
ते जसे स्टाफरूममध्ये पोचत होते… तसा सारिकाचा आवाज त्यांच्या कानावर पडला.ती इतर शिक्षकांना आपली ओळख करून देत होती.
आकाश: हा तर सारिकाचा आवाज आहे.किती गोड आहे ना… तिची बॉडी त्याच्यापेक्षा गोड आहे. तीच सौंदर्य बघताच तुमचे डोळे फिरतील. जणू स्वर्गातील अप्सरा.
ते स्टाफरूम डोकावून बघू लागले. तोच अचानक कुठून तरी प्रिंसिपल सर त्यांच्या समोर प्रगट झाले. आणि त्यांची त्रेधा उडाली.
डॉ. रॉबिन – व्हाट् आर यु डुईग हिअर… बेलचा आवाज नाही का आला तुम्हाला.
विकी: सर… उह… सर उहम… वी आर गोइंग टू वॉशरूम…
डॉ. रॉबिन- यु गॉट द ब्रेक… मग वॉशरूमला जायला वेळ का नाही मिळाला.
विकी: सर… उह… आम्ही मॅथ्स टीचरला बोलायला आलो होतो. आता मॅथ्सचा पिरियड आहे.
त्यांना वाटल असे सांगितल्यावर प्रिंसिपल स्टाफरूममध्ये जाण्याची परवानगी देतील.
डॉ. रॉबिन- मॅथ्स टीचर कधीच वर्गात गेलेत… तुम्ही होतात कुठे?… आता कोणावर कारस्थान करत आहात… आता लगेच वर्गात जा…
राहुल: सर… आम्ही… ते आम्ही.
डॉ. रॉबिन- आय सेड… गो बॅक टू युअर क्लासरूम… समजत नाही का तुम्हाला… प्रिंसिपल मोठ्याने ओरडले.
प्रिंसिपलच्या ओरडण्याने त्यांचे भीतीने पाय लटपट्ले. आणि सारिकाची झलक न बघता वर्गाच्या दिशेने चालू लागले. आता त्यांना आणखी दोन तास ब्रेक होईपर्यंत लेक्चर सहन करावे लागणार होते.
