तिने डोकं त्याच्या मांडीवर डोकं टेकवून, ती आडवी झाली. त्याच्या उघड्या मांडीवरच्या केसांशी खेळू लागली. तशी त्याला तड लागली. त्याने लुंगी वर उचलली. अन तिच्या चेहर्यावर टाकली. आता तिचं तोंड त्याच्या लुंगीच्या आत होतं. अन तिला तो प्रेमाचा महाकाय कळस तिच्या चेहर्यासमोर दिसत होता. जणू विश्व रूप दर्शन झाल्याचा भास झाला. ती हळूच पुढे सरकली. खालच्या काजू बोंडांना तिने जीभ लावली. छान पैकी केस काढलेला त्याचा तो अद्भुत डोलारा पाहून, तिला जीवन सार्थकी लागल्यासारखं वाटत होतं. सावकाश काजू बोंडे, जिभेनी भिजवायला सुरुवात केली. तसं त्याचं तटतटून ताठत होतं. वरच्या नसा फुगत होत्या. पूर्ण माजावर आलेलं खोंड फुरफुर करावं तसं तिला वाटत होतं. तिने आता पूर्ण हत्यार ताब्यात घेतले. जिभेने ती विजेचे झटके त्याला देत होती.
त्याने लुंगी पूर्ण सोडून टाकली. तिच्या ब्लाउजची बटणं उघडून, देशमुखाची देशमुखी ताब्यात घ्यायला सुरुवात केली. गरगरीत मऊ भाग आता कडक होऊ लागला. तिची तगमग वाढू लागली. तशी तिने तिच्या परकरची नाडी ओढली. पूर्ण कात टाकलेल्या नागिनी सारखी तिची कांती चमकत होती. अन अगदी तशीच ती उघडी पहुडली होती. तिचं पालथं सौंदर्य त्याला डिवचत होतं. त्याने पोटाखालून हात घातला अन प्रेम द्वाराचा अंदाज घेतला. तिथे त्याला प्रेमाचा अखंड झरा सापडला. पाकळ्या कधीच उमललेल्या होत्या. म्हणजे ती कधीच तयार झाली होती. त्याच्या बोटांचा छळ सुरू होताच तिने हलकेच कंबर वर उचलली. अन कंबर उचलून जणू निमंत्रण दिले.
आता हिम्मत उठला, तिच्या मागे जाऊन गुडघ्यावर बसला. तिची वर केलेली कमरेची कमान आणखी उंच केली. अन दोन्ही मोठाल्या कलिंगडाच्या मधून पुढच्या उमललेल्या गाभ्यावर त्याच्या तलवारीची धार आजमाऊ लागला. तलवारीच्या पुढचा आडदांड टपोरा भाग तिच्या गुलबकावलीशी घासू लागला. तशी ती विव्हळू लागली. माश्यासारखी तडफडू लागली. तिची तहान वाढू लागली. फुल आणखी उमलू लागलं. आता तिला राहवेना.
“घाला ना आत…”
“हो… हो घालतो,… दुखलं की सांग…”
“आह… मोठं आहे हो टोक तुमचं.””
“बबनपेक्षा पण मोठं आहे का ग?”
“त्याचं काय एवढुसं खेळणं. घुसवा अजून”
“हं… “
“आई गगग… पहिल्यांदा एवढा ताण बसलाय..हो.”
“का देशमुख नाही का ताणत…”
“तुमच्या एवढं नाही त्यांचंही… आह सावकाश घुसवा ना”
“हं… कसं वाटतंय.”
“स्वर्गात आहे हो मी… पहिल्यांदा इतकी पाझरलेय…”
“हं…”
“बस… बस अजून किती घुसवणार…”
“अजून बराच बाहेर आहे ग…”
“अहो पण आतून ओटीपोटाला टेकला की… मला आतून गुदगुल्या होत आहेत… आता घुसलाय तेवढाच मागे पुढे करा…”
“हं…”
अन मग हिम्मतची मोटर दणक्यात सुरू झाली… तिच्या बोअरवेलला पाणी झरू लागलं.
“मला सांग लक्ष्मी,… देशमुखाकडे एवढी मजा येते का ग…”
“कधीच नाही आली इतकी… मजा…आह…आह.”
“मग का करतेस त्याची इतकी सेवा ?…”
“पोटासाठी… करावी लागते…”
” पण इतका काय फिदा झालाय ग तुझ्यावर…”
हिम्मत घाम पुसत, दणके देत, प्रश्नांचेही दणके देत होता.
“त्याला मी आवडते… आह… आणि…”
“आणि काय ?”
“आणि त्याची सगळी अंडी पिली मला माहित आहेत… सावकाश दणके द्या ना…आह “
“अगं,… समोर… तुझ्या सारखी गुबगुबीत कोंबडी… असल्यावर, कुणाचा जोर वाढणार नाही…”
खरंच रुपालीपेक्षा लक्ष्मी चांगलीच भरलेली होती.
“ईश्श… काही पण बोलता बाई… तरी पण हळू ना जरा… आह… आह.”
“अशी काय अंडी पिली माहीत आहेत ग तुला, त्याची ?”
“… आह… आहहहह”
“बोल ना लच्छु…”
“… ” लक्ष्मी दाताने ओठ दाबत, त्याचे दणके झेलत होती…
त्याने त्याची कम्बर थांबवली.
हत्यार अलवार बाहेर काढले. तिच्या काम रसाने ओलेचिंब झालेले कडक हत्यार, सुरमई सारखे चमकत होते.
ती मागे वळली. उताणी झाली…
“काय झालं ?… का थांबला ?”
तिच्या फुलून आलेल्या, गुलाबाच्या फुलावर पुन्हा त्याने घासायला सुरुवात केली.
“मग सांग ना… काय अंडी पिली देशमुखाची ?…” सहज वाटावं अशा पद्धतीने तो तिला छेडत विचारत होता. तिची कामातूरता वाढवत होता. ती आत घ्यायला अगदी बेचैन झाली होती. मांड्या फाकवत बोलू लागली.
“त्याचे नसते धंदे हो…”
हिम्मतने पुनः टोक घुसवलं.”हं…”
“नाही ते धंदे करतो हो तो साला देशमुख… आहहहह… उमम्म्म “
“काय काय करतो ग…” हिम्मतने त्याचा झेंडा त्या ओल्या मातीत आणखी खोल रोवला… आत बेंबी पर्यंत जातो की काय असा तिला भास झाला.
“ड्रग्जचा धंदा करतो… डान्स बारला पोरी सप्लाय करतो… करोडो रुपये असतील त्या गढीत… आहहह… मला पण एक दोन वेळा त्याच्या सप्लायर सोबत झोपवली हो त्यानं… आहहह”
आत पर्यंत घुसत जाणार्या सुखाच्या ओढीनं, ती पोपटासारखी बोलू लागली होती. तो कानाने ऐकत होता. तिच्या छातीला लाळेने भिजवत होता. तिच्या अंगावर शहार्यांची नक्षी उमटवत होता. ती सगळे देशमुखचे सिक्रेट उघडे करत, आतपर्यंत तृप्ती भरून घेत होती. अखेर तिच्या अंगावर विजेचे लोळ दोन तीनदा सरकत गेले. खाली तृप्तीचे झरे फुटत गेले.
ती अचानक शांत झाली.
संपृक्त झालेली ती… शांतपणे पडून होती.
हिम्मत एकटाच त्या खेळात उरला होता, याची त्याला जाणीव झाली.
त्याने त्याची लांबसडक सुरमई बाहेर काढली.
तिच्या डोळ्यात आनंदाचे… तृप्तीचे… कढ ओसंडत होते… आयुष्यात पहिल्यांदाच तिला इतकं स्वर्गसुख मिळालं होतं.
अन हिम्मतला देशमुखच्या इतर धंद्यां विषयी बरेच धागे दोरे मिळाले होते.
तिच्या डोळ्यातली आसवं त्याच्या लक्षात आली. त्याने तिला उठवून मिठीत घेतले.
गच्च मिठीत भरून, कुरवाळू लागला. चोळू लागला. त्याची तृप्ती बाकी होती. पण लक्ष्मी भावुक झाली होती.
त्याचं ताठ पौरुषाला, ती आता जिभेने ओवाळू लागली.
“मला तुमच्या सोबत ठेवा ना… या देशमुखाच्या तावडीतून सोडवा ना… मला बायकोचा दर्जा नाही दिलात तरी चालेल… पण मधून मधून का होईना तुमची ही सेवा घडू द्या… माझ्यासाठी हाच देव आहे” असं म्हणत पुन्हा तोंडात घेउ लागली. तिच्या बोलण्यात खरेपणा जाणवत होता.
तिच्या डोक्याचे केस घट्ट पकडत, तिच्या तोंडात आणखी घुसवत, तो तिचं बोलणं बंद करत होता अन म्हणत होता…
“नक्की सोडवीन,… पण तु मला सहकार्य करायला हवं…”
तिच्या जिभेची अन ओठांची गती वाढत गेली.
त्याची कंबर देखील जोराजोराने हलू लागली.
पूर्ण तोंड भरून, घट्ट, जीवन द्रव्य तिला भरवल्यावरच तो शांत झाला.
तो शांत पहुडला होता, अन त्याच्या अंगावर उताणी, लक्ष्मी झोपली होती. दोन्ही नग्न शिल्पं अगदी श्रांत शांत झाली होती.
“त्या लक्ष्मीकडं सारखं जाताय हल्ली.”
“ती आपली माफीची साक्षीदार आहे ग राणी. तिच्या तोंडून सगळं वदवून घेतलं की आपलं काम झालं.”
“हो पण लैच जवळीक वाढलीय तिकडे तुमची.”
“अगं त्यात काय एवढं, तो पण आपल्या प्रोफेशनचाच भाग आहे. मी तर म्हणतो, तु पण जवळीक वाढव तिच्याशी.”
“अन ती कशी?”
“बबन अन लक्ष्मी दोघांना पण आज रात्री, बोलावून घेऊ जेवायला. पण लक्ष्मी कडून सगळी माहिती काढून आपली माहिती मात्र सांगायची नाही.”
बबन्या चं नाव घेतल्याबरोबर, रूपाचा चेहरा उजळला. हिम्मत तिच्या हृदयात होता, पण तरीही बबनला तिच्या गोर्यापान मांडीवर स्थान होतं. फार जीव लावत होता, रुपाला.
“मग करा बेगमी तुमच्या पार्टीची.”
“बरं ” असं म्हणून, हिम्मत मटण अन खम्बा आणायला बाहेर पडला.
अन नाकातल्या चमकीशी खेळत, मनातल्या मनात मांडे खात, रूपा मसाला वाटणाची तयारी करू लागली.
आमंत्रण मिळाल्यावर, लक्ष्मीला आभाळ जणू ठेंगणे झालं. तिच्या मनात, हिम्मतविषयी जी लालसा निर्माण झाली होती, ती बबनच्या नजरेतून सुटली नाही. तो पण रूपा वैनीला भेटायला उत्सुक होता.
संध्याकाळ झाली, रुपाली अन लक्ष्मी दोघीनी बाहेरच चूल लावली होती. मटणाचं तपेलं, रटरट उकळत होतं. शक्य तितकी लुगडी वर करून दोघी पण आपापल्या परीनं, आकर्षित करत होत्या. लक्ष्मीने छाती कधीच उघडी टाकली होती. अन तिच्या मोठाल्या गोलांकडे, हिम्मत पेक्षा, रूपाच जास्त पहात होती. हेवा अन आकर्षण या दोन्ही भावना, तिच्या डोळ्यात उतरल्या होत्या. नकळत तिचे ओठ विलग होत होते. बबन अन हिम्मतने पेग भरले होते.
“आमाला पण ठिवा वाईच वाईच.”
लक्ष्मीने थेट पेगचीच डिमांड केली. त्यांचेही ग्लास भरले. रूपा ना नको म्हणत होती. पण उघड्या बंब हिम्मतने, तिला मिठीत घेऊन, एक दोन घोट पाजले. तिला मस्त झिंग चढली. तिला पाजून, लुंगी वर बांधत, हिम्मत लांब जाऊन बसला. अन त्या दोघींची एक दोन घोटानंतरची, धुंदी दोघे एन्जॉय करू लागले.
